Dlaczego tak trudno Ci powiedzieć „nie” tym, których kochasz?
Jeden dzień w małej grupie kobiet, które przeczytały już książki, słuchały podcastów, a mimo to wciąż biorą na siebie za dużo.
Bez oceniania i bez szukania winnych. Z ciekawością, skąd to się bierze.
Mówisz: „Nie mogę tym razem.”
I odkładasz telefon.
Nie tłumaczysz się przez kolejne dziesięć minut. Nie zastanawiasz się pół dnia, czy byłaś niemiła. Nie wysyłasz godzinę później: „Wiesz co, jednak coś przełożę”. Robisz sobie kawę i wracasz do swojego dnia.
Ktoś, z kim się spotykasz, nie odpisuje. I zamiast spędzić wieczór na „Co zrobiłam? Może powinnam napisać pierwsza?”, idziesz na spacer, oglądasz film, idziesz spać. Czyjaś cisza nie decyduje już o tym, jak się czujesz.
Brzmi jak drobiazg? A jednak właśnie z takich drobiazgów składa się życie.
Wiesz naprawdę dużo. I to właśnie jest ciekawe.
Wiesz, czym są granice. Wiesz, że możesz odmówić mamie i że cudzy zły humor nie zawsze jest Twoją winą. Gdyby problemem był tylko brak wiedzy, po trzeciej książce o granicach sprawa byłaby załatwiona. A nie jest.
Wystarczy, że mama powie: „No dobrze… rób, jak uważasz”. I Twoje pewne „Nie mogę w sobotę” zmienia się w „No… zobaczę”.
Może problem zaczyna się dopiero wtedy, kiedy ktoś, kogo kochasz, nie jest z Twojej granicy zadowolony.
A jednak coś dziwnie znajomego
40 lat, praca, dom, dzieci. Codziennie podejmuje dziesiątki decyzji. A jednak jedno zdanie mamy sprawia, że przestaje ufać własnej decyzji. Czy naprawdę brakuje jej pewności siebie?
„Ona sobie zawsze poradzi.” Organizuje, pomaga, pamięta. A kiedy sama ma gorszy dzień, mówi: „Spokojnie, dam radę”. Dlaczego pomaganie jest dla niej bezpieczniejsze niż potrzebowanie?
Kolejny raz zakochuje się w mężczyźnie, przy którym czeka. Na wiadomość, na decyzję, aż ją wybierze. Zmienia się mężczyzna, ale uczucie zostaje dziwnie znajome.
Nie pytam „co jest z Tobą nie tak?”. Pytam: czy w Twojej historii jest coś, czego jeszcze nie widzisz?
Twoja historia przed Tobą, a nie tylko w głowie
Jeśli nigdy wcześniej nie byłaś na takim warsztacie, możesz pomyśleć: „Dobrze, ale co ja tam właściwie będę robić?”. To uczciwe pytanie.
Krótko rozmawiamy
Nie opowiadasz całego życia przed grupą. Zadaję kilka pytań, które pomagają zobaczyć, jakie osoby mogą być ważne dla Twojego tematu.
Wybierasz kobiety do ważnych ról
Na przykład do roli Ciebie, mamy, taty albo partnera. Nikt niczego nie odgrywa. Kobiety po prostu zajmują miejsca w sali, a my zaczynamy obserwować.
Patrzymy, co się pokazuje
Kto stoi blisko, kto daleko, w którą stronę ktoś patrzy. Co pojawia się w emocjach i w ciele. Niczego nie interpretujemy na siłę.
Prowadzę dalej
Czasem poproszę kogoś o zmianę miejsca albo o kilka prostych zdań. Nie tworzymy na siłę „ładnego zakończenia”.
Wracasz na swoje miejsce
Czasem zostaje ulga, czasem pytanie, czasem decyzja. A czasem po prostu: „Nigdy wcześniej tak na to nie patrzyłam”.
Nie potrzebujesz diagnozy
Nie musisz znać historii rodziny do pięciu pokoleń ani wiedzieć, dlaczego coś się dzieje. Wystarczy jedno zdanie, np.:
To wystarczy. Od tego zaczynamy.
Nie musisz pracować ze swoim tematem
Możesz przyjechać najpierw zobaczyć, jak wygląda ta praca: stanąć w roli kogoś ważnego w historii innej kobiety albo po prostu obserwować. Czasem patrzysz na zupełnie obce życie, a potem pada jedno zdanie i myślisz:
„O kurczę. Ja też tak mam.”
Co mówią kobiety, które już tu były
Fragmenty wiadomości, które uczestniczki napisały wieczorem po warsztacie.
Bardzo Ci dziękuję za zorganizowanie i ciekawe prowadzenie dzisiejszego dnia, było wspaniale. Wam dziewczyny również dzięki za wspólny, piękny czas.
Dziękuję za bardzo intensywny, ale bardzo ważny dla mnie dzień. Cieszę się, że się odważyłam i przyjechałam.
To było cudowne doświadczenie, choć niełatwe. Jestem bardzo wdzięczna za ten dzień, te przeżycia i spotkanie Was wszystkich.
Chciałabym wyrazić ogromną wdzięczność za prowadzenie nas podczas tych warsztatów i za ten dzisiejszy dzień.
Wybierz, jak chcesz przeżyć ten dzień
Niedziela, 28 lutego 2027 · 10:00–18:00 · Stifford Hall Hotel, Grays. Nie ma lepszego ani gorszego sposobu udziału.
Reprezentantka
- udział w roli w historiach innych kobiet
- obserwacja całego dnia
- idealne, jeśli to Twój pierwszy raz
- moje wsparcie przez cały dzień
Twój temat
- praca z Twoim własnym tematem
- tylko 10 takich miejsc tego dnia
- asystent AI do refleksji po warsztacie
- możliwość telefonu do mnie przez 2–3 dni po warsztacie
Depozyt
- rezerwujesz miejsce z własnym tematem
- pełny udział jak w opcji „Twój temat”
- asystent AI do refleksji
Na jeden dzień zostaw codzienność za drzwiami
Nie chciałam przypadkowej sali szkoleniowej. Spotkamy się w Stifford Hall Hotel, XVIII-wiecznym hotelu otoczonym zielenią. W miejscu, gdzie można zamknąć za sobą drzwi i przez kilka godzin nie zajmować się pracą, zakupami i telefonami.
Kawa, herbata i woda są przez cały dzień. Lunch we własnym zakresie, w hotelu jest restauracja.
Następnego dnia nie zostajesz sama
Asystent do refleksji
Po warsztacie pokażę Ci mojego asystenta AI, w którym spokojnie uporządkujesz obserwacje i myśli. Nie interpretuje Twojego życia i nie zastępuje terapii.
Telefon do mnie
Jeśli w ciągu 2–3 dni po warsztacie pojawi się coś, o czym chcesz porozmawiać, możesz do mnie zadzwonić.
Poufność
To, co wydarzy się na sali, zostaje na sali. Historie innych kobiet nie wychodzą poza tę przestrzeń. Twoja również.
Joanna Dorobisz
Jestem terapeutką, twórczynią Let Your Soul Glow i autorką książki „Cisza, z której pochodzę”. Od 9 lat pracuję z Polkami w Wielkiej Brytanii.
Zanim zaczęłam prowadzić innych, sama przyszłam na taki warsztat ze swoją historią. Dobrze pamiętam pierwsze „Co ja tu właściwie robię?”, ciekawość i sceptycyzm. Dlatego ten dzień nie będzie pokazem ani egzaminem. Moim zadaniem jest prowadzić. Twoim nie jest „dobrze wypaść”.
Nie powiem Ci, jaka jest prawda o Twoim życiu. Chcę stworzyć warunki, w których sama zobaczysz swoją historię z innego miejsca.
Czego nie będę Ci obiecywać
Że po jednym dniu wszystkie problemy znikną. Nie wiem, co się pokaże i co będzie dla Ciebie najważniejsze. Nie powiem Ci, kogo masz zostawić, komu wybaczyć ani jak masz żyć. Możesz patrzeć, czuć i sprawdzać. Zabrać to, co ważne, i zostawić resztę.
Najczęstsze pytania
Nigdy nie byłam na takim warsztacie. Czy to dla mnie?
Tak. Większość kobiet przychodzi pierwszy raz z myślą „nie wiem, czego się spodziewać”. Jeśli wolisz najpierw zobaczyć, jak to wygląda, wybierz udział jako reprezentantka.
Czy muszę opowiadać o swoim życiu przy wszystkich?
Nie. Mówisz tylko tyle, ile chcesz. Często wystarczy jedno zdanie, np. „Nie potrafię odmówić mamie”.
Czym się różni „Twój temat” od udziału jako reprezentantka?
W opcji „Twój temat” pracujemy z Twoją historią. Jako reprezentantka obserwujesz, a jeśli chcesz, stajesz w roli w historiach innych kobiet. Wiele uczestniczek mówi, że w cudzej historii zobaczyły coś bardzo swojego.
Nie wiem, z jakim tematem przyjść.
Nie musisz wiedzieć tego dziś. Wystarczy poczucie „znowu jestem w tym samym miejscu”. Możesz też napisać do mnie przed warsztatem, razem się zastanowimy.
A jeśli się rozkleję?
To zupełnie w porządku i zdarza się często. Pracujemy spokojnie, a Ty w każdej chwili możesz zrobić przerwę.
Czy to terapia? Czy to coś ezoterycznego?
Warsztat nie zastępuje terapii ani leczenia. Jeśli jesteś w kryzysie albo pod opieką psychiatryczną, napisz do mnie przed zapisem. Nie musisz też w nic „wierzyć”: przychodzisz z ciekawością i sama decydujesz, co bierzesz dla siebie.
Jak wygląda ten dzień?
Zaczynamy o 10:00 krótkim wprowadzeniem. Potem pracujemy z kolejnymi historiami, z przerwami. Przerwa obiadowa około 13:00. Kończymy około 18:00.
Czy jest jedzenie?
Kawa, herbata i woda są przez cały dzień. Lunch we własnym zakresie, w hotelu jest restauracja.
Co, jeśli nie będę mogła przyjechać?
Możesz przenieść miejsce na kolejny termin albo oddać je innej osobie.
Czy warsztat jest po polsku?
Tak, cały dzień prowadzę po polsku.
„Zajmę się tym później” potrafi zamienić się w trzy lata.
Może jest jedna historia, której nie chcesz już zabierać ze sobą w każdy kolejny rozdział życia. Możemy się przy niej zatrzymać i zadać pytanie: „Co tu jest takiego, czego jeszcze nie widzę?”